หลังจากพิมพ์งาน (รายงานและพรีเซ้นท์ฯ) ตอบเมลล์ และอื่น ๆ อีกมากมายร่วม 5 จอ รีพอร์ทงานก็พิมพ์เสร็จ (ไหนว่าตาพังไง...ไอ้เจ้าของบล็อคไม่เจียมเอ๊ย) เอาน่า ๆ จะกระทืบก็เชิญเลยท่าน ๆ ทางนี้ใช้หน้าผากทำน้ำอุ่นได้แล้ว (เอาน้ำเย็นประคบ...แต่น้ำที่หยดจากหน้าผากมากลายเป็นน้ำอุ่นเสียนี่...แหม...ประคบยังไม่ถึง 30 วิเลย)

こんばんは　管理人のZegaleですｖ　皆様ご心配してくださって、有難う御座いますv　光栄ですｖ　熱は大丈夫と思いますv（ただ冷たい水を顔に洗ったら、水が暖かくなります；　30秒だけだけど・・・まぁ、気にしないでください；）　下のは日曜日のイベントのレポートですから、タイ語で書きます。でもレポートの下はコス写真がありますから　ごゆっくりですｖ　後でサイトに写真の説明が日本語で書きますv

คำเตือน
写真は全部91枚です（178枚から）
2エントリーにします。
รูปทั้งหมด 91 รูปถ้วน (จาก 178 รูป)
มีปัญญาหั่นทิ้งได้แค่นี้แล...แบ่ง 2 เอ็นทรี่เหมือนเดิมครับ

มาพล่ามรีพอร์ทกันดีกว่า... เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่ามนุษย์ที่ไข้ขึ้น 39 องศาไม่ยอมนอนอยู่กับบ้าน หนี (?) ไปคอสอีกแล้ว สรุปคือแอบวูบเป็นระยะ ๆ (เกาะคนอื่นเอา เผื่อล้มไปจะได้หัวไม่ฟาดพื้น ยิ่งช่วงหลัง ๆ จะเกาะนาตาเลียและซิงค์สนุกมาก...)

เริ่มวันก็ตื่นแต่เช้ามาแพ็คเสบียง จากนั้นก็เดินไปลงคะแนน (อะไรก็ไม่รู้นั่น) กับท่านแม่ที่หน้าหมู่บ้านในชุดอินเนอร์เจด (แต่งหน้าแล้วด้วย... เพราะว่าต้องโบ๊ะปิดบังความโทรมและรอยแผลหางตาไว้) เป็นการลงคะแนนเสียงครั้งแรกในชีวิต (ไม่เคยง่ะ...อายุเพิ่งถึง..............แต่หน้าเกินอายุไปหลายขุมอยู่) ขณะที่ต่อแถวรอเขาเช็คเลขอะไรก็ไม่รู้นั่น แอชคุงก็โทรมาถามว่าอยู่ไหน แล้วก็บอกว่าตัวเองไปจอง ฐานทัพ ที่เดิมไว้ให้แล้ว พอขีด ๆ ลงกระดาษหย่อนตู้แล้วก็เดินกลับมารอท่านพ่อที่บ้าน (ไปเลือกอีกที่) ไปถึงที่งานโดยประมาณ 9 โมงครึ่งเห็นจะได้

ไปถึงก็เห็นแอชคุงและป๋ารอยด์ (พี่มาโฮะ) นั่งอยู่ แอร์ก็ยังไม่เปิด สต๊าฟก็ยังไม่มีใครมา นั่งกันจนแกะเสบียงมาโซ้ยแทนข้าวเช้ากันรอบหนึ่งก่อน แล้วก็กลิ้งกันไปกลิ้งกันมาอยู่ตรงนั้นต่ออีกพักใหญ่ ๆ พี่โมะ เรนัสและรินรินก็มาถึง พี่โมะงงเลยว่าทำไมสต๊าฟยังไม่มาอีกในเมื่อมันก็ 10 โมงกว่า ๆ แล้ว (พี่เขาต้องจัดเซอร์เคิลด้วย แต่สต๊าฟยังไม่มีใครมา) เซอร์เคิลอื่น ๆ ก็ต่อแถวยืนออกันอยู่ตรงหน้างาน ทางกลุ่มนี้ก็ยังเย้ว ๆ กันต่อไป พอแอร์เปิดก็เริ่มไปเปลี่ยนชุดกัน (ไม่งั้นได้ร้อนจนเป็นลมพับไปแน่) ผมก็ยืนใส่ตรงนั้นตามเคย ไม่มีอะไรต้องถอดนี่นา เติมอย่างเดียว

จากนั้นไม่นานไบรอัน พี่ริน เทียร์และประจุคุงก็มา แต่งตัวกันเสร็จก็เป็นอันเสร็จพิธี คุยกันแบบลากไม่ไปได้พักใหญ่ ๆ ก็เฮละโลกันเข้าไปในงาน แน่นอนครับ ซื้อบัตรแล้วต้องสแต๊มสินะครับ? ไม่มีที่ครับ... ถุงมือโดนล็อคไว้ด้วยเข็มกลัดข้างละ 2 ตัว จะให้ยกข้อเท้ามาให้แต๊มก็ไม่สุภาพเป็นแน่แท้ เดินไปตรงตาปั๊ม เปิดซอกคอ ปั๊มเลยเจ้าค่ะ (หัวเราะ) เดินเข้าออกงานทีก็เปิดปกเสื้อเอา ผมโฉบไปฉกที่ขั้นหนังสือและพวงกุญแจ ณ บูธพี่โมะเสร็จก็ร่อนไปเรื่อย เดินไปเดินมาก็ออกมาทานข้าวเที่ยงกันหน้างาน (กลุ่มใหญ่มาก) ตอนนี้นาตาเลียก็มาแล้ว นั่งโซ้ยกันอย่างสนุกสนาน รั่ว ๆ หลุด ๆ กันแบบไม่เกรงใจคนอื่น และก็แน่นอน มีแต่คนมองว่า กลุ่มนี้อีกแล้ว

จนกระทั่งได้ยินเรื่องที่ทำให้เครียดขึ้น ตาซ้ายก็อักเสบขึ้นมาเสียดื้อ ๆ (เช้า ๆ ยังดี ๆ อยู่ มองเห็นไม่เจ็บไม่ปวด) เรียกว่าปวดจนต้องเอานิ้วกดไว้ที่หัวตาเลย (ใครมองอยู่จะเห็นว่าเลิกแว่นขึ้นมากดหัวตาบ่อยมาก) จนทนไม่ไหวขอตัวหนีไปถอดคอนแทคฯข้างซ้ายออก ข้างขวาไม่ได้ถอดออก เพราะถ้าถอดออกแล้วใส่แว่นทับ (แว่นไม่ใช่แว่นสายตา แต่เป็นแว่นตัดแสง) จะทำให้มองอะไรไม่เห็น คอนแทคฯสายตาก็ช่าง ใส่ข้างเดียวเป็นตา 2 สีไปเลย

ช่วงนี้เห็นทีมลาเมนโต้กลุ่มบะเล่งอยู่ เลยเดินไปถ่ายรูปทีมเขา (ใครมองอยู่จะเห็นว่าโดนเหยียบไปหลายหน...รองเท้าดูไม่ได้เลย มีแต่ตราประทับพื้นรองเท้าคนอื่น) จากนั้นก็ตามสโตรกไปเรื่อย คนโน้นนิด คนนี้อีก คนนั้นด้วย ไปเรื่อย ๆ จนลาเมนโต้กินไปครึ่งพื้นที่ของจำนวนที่ถ่ายมาทั้งวัน เดินกลับมารั่ว ณ พื้นที่ข้าง ๆ ฐานทัพจนเลิกงาน เจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันสี่ปี แล้วก็นักคอสลาเมนโต้ ณ งานเมื่อนานมาแล้ว (จำชื่องานไม่ได้ง่ะ) ได้มาทั้งแบบไม่รั่วและรั่ว ๆ (ยิ้ม) นอกจากนี้ก็มีแว่บไปถ่ายรูปกับโรซังและคุณสาน้อย ได้รับคำแนะนำมาด้วย ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ (โค้ง)

พอบ่าย 3 โมง คุณจมและมานิ ๆ ก็มา สปิริตอันแรงกล้าของคุณจมทำให้เปลี่ยนชุดคอสมารั่วในเร็วไว มานิ ๆ เองก็เปิดกล้องเสียบัดนั้น ถ่ายรั่วกันไปซักพักคนนี้ก็เริ่มใกล้ขีดจำกัด หายใจเริ่มไม่ทัน (เอามาก ๆ จนเริ่มยืนไม่ไหว) เลยเนียนนั่งถ่ายรูปไปเรื่อย ซบคนโน้นที คนนี้ที กอดคุณจมเดิน (ไม่รู้ใครจูงใคร...คนนึงมองไม่เห็น อีกคนจะล้มพับไปแล้ว) แต่ไม่รู้ทำไม หน้าตัวเองตอนเหนื่อย ๆ มันถ่ายรูปขึ้นกว่าตอนดี ๆ ....(หรือว่าโทรมจนชิน พอไม่โทรมเลยตลก ๆ ...ไม่หรอกน่า) ตอนถ่ายรูปด้านใน รินรินเป็นตากล้องให้ บอกว่า เกล ยืด ๆ สิ ไอ้เราก็แหม... คือ ยืดแล้วเนี่ย ตัวผมสั้น+ติดเข็มขัด (เวลารินรินคอส เข็มขัดจะอยู่ใต้กระดุม 3 เม็ด แต่พอผมใส่ กระดุมจะอยู่ใต้เข็มขัดแทน... เพราะงั้นยืดแล้วติดครับ.....จบ) พอเขยื้อนเข็มขัดแล้วก็ยืดไม่ได้อยู่ดี.... (ด้วยสาเหตุบางประการที่ไม่น่าเอาลงบล็อค...) อยากทราบไปหลังไมค์นะครับ

เดินถ่ายรูปแล้วก็รั่วกันจนโดนไล่ที่ (งานเลิก เขาเริ่มกวาดพื้นกัน) ก็แยกย้ายกันกลับ แอชคุงกลับไปก่อนเพราะว่าค่อนข้างป่วย (ไม่ค่อนหรอก ดูก็รู้ว่าไม่สบาย) คราวนี้ขึ้นรถกลับบ้าน ไม่หลับแล้วครับ (กลัวเดี๋ยวเดี้ยงอีก) กลับมาถึงบ้านฝนตกหนัก ตากฝนอีก (เอาเข้าไป) ตกเย็นอาบน้ำเสร็จ คุยโทรศัพท์กับแอชคุงไปก็ขาดอากาศไป (หายใจไม่ออก หายใจแล้วเหนื่อย) วางสายจากแอชคุงไปไม่นาน ผมก็ตอบเม้นท์เอ็นทรี่ที่แล้วจนเสร็จ อัพพอเป็นพิธี แล้วก็รอให้อัพเสร็จ (การอัพบล็อคจะต้องลุ้นว่าจะติดไหมเพราะชอบค้าง) ปรากฎว่ารู้ตัวอีกทีก็โน่นครับ....ตีสองเศษ ๆ (นั่งหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้) เลยเก็บเตียง ปิดคอม สวดมนต์แล้วเข้านอน... เป็นอันจบพิธี

ไปดูรูปกันเลยแล้วกันครับ (โค้ง)

รูปครึ่งเช้าที่มีน้อยนิด
(แถมภายหลังจะเหวล้วน ๆ ลาเมนโต้ก็เยอะแต่สู้ไม่ได้)


ไบรอันผู้คอสโบรกแบ็คเมาน์เทน (ได้ข่าวว่ายอมรับด้วยเหรอ...)


พี่มาโฮะ ยังเท่ (และน่ารัก) ไม่สร่าง


รอยด์แต่งตัวให้รอยด์? (จริง ๆ ด้านหน้าอีกท่านมีผ้าคาดตา)


ท่านโปรเอากล้องไปถ่าย มุมงาม นักคอสงาม (ยิ้ม)


ฟีรี่ที่เหมือนจนตกใจ (งามสุด ๆ)


เกมส์ออนไลน์ชื่อ...อ่านว่าทริคสตาร์หรือทริคสเตอร์นะ?
(คืออ่านจากภาษาญี่ปุ่น)


อีกภาพครับ


แอบถ่าย (?) โรงงานนรก (???)


ความโอโม่ทำให้พุงไบรอันเปล่งแสง (หัวเราะ)

เข้าสู่เวลาทานข้าว (ตั้งวงปิคนิคกินพื้นที่หน้างานกันอีกแล้ว)


ชื่อภาพ "มองอะไรอยู่น่ะไบรอัน" (โดนเตะ)


รอยด์น่ารักมาก เทียร์ป้อนรอยด์สิ (อ้าว?)


เข้มพอไหม? (กาแฟในกระติก)


หวานกันจัง (โดนบุคคลในภาพกระทืบ)


"ใครก็ได้ ถ่ายภาพหายากให้ที" (ดูไม่ได้เลย...)


ชื่อภาพ "โบรคแบ็คฯองุ่นดำ" (วิ่งหนี)


พจเทียร์ (มันคือพจมาน+เทียร์)


ชื่อภาพ "อร่อยมาก" (ไบรอันตั้ง)


จะงกกันไปถึงไหนเนี่ย...

ทานข้าวเสร็จ (จริง ๆ ก็วกมาหยิบไปเรื่อย ๆ น่ะนะ)


ก็ไม่มีที่จะสแต๊ม...แต่ จำได้ว่า..มันสีน้ำเงินนี่นา
(หรือว่าความม่วงในตัวเราเปลี่ยนสีมัน?....โดนกระทืบ)


เจอแฟนบล็อคด้วย (ยิ้มหวาน)


ท่านคารุสท์ (เห็นแล้วรี่ไปแจมถ่าย)


คุณชูอิมาแล้ว (เหมือนจริง ๆ)


กว่าจะถ่ายได้ โดนเหยียบ (เท้า) ไปนับไม่ถ้วนรอบ


มุดลงไปนั่งถ่าย (โดนเบียดก็ไม่ถอย)


ถ่ายโดย... หนีไปอยู่หลังสุด (ของฝูงช่างภาพ)
ยกกล้องให้สูงที่สุดแล้วกดชัตเตอร์แบบตามมีตามเกิด


ก่อนผละไป ขออีกรูป (ตรงนี้ก็ถ่ายด้วยวิธีเดียวกับรูปข้างบน)


เข้างานประเดิมด้วยดับเบิ้ลไทสะ (ผู้พัน)
(ใครเพ่งเห็นจะรู้ว่า ตาสองสีแล้ว)


อีกมุม (ด้านนี้แสงดี อีกฝั่งย้อนแสงเลยไม่เอามาลง)


เอ...ไม่รู้จักง่ะ แต่ท่านเท่มาก(ท่านโปรถ่ายให้)


ถ่ายโดย "เอาตัวผิงผนัง เขย่งขา แล้วกดชัตเตอร์ไม่ยั้ง
ชัดไม่ชัดช่างมัน"


ได้ถ่ายสบาย ๆ ก็ท่านนี้ (ไม่มีใครเลย)


งาม (ทั้งทีมติดใจฟีรี่ที่สุด)
ทำไมได้มุมสูง? ก็มันเขย่งถ่ายจากระยะเกือบสองเมตร (ซูมเอา)


เท่มากเลย แต่ชุดดูท่าจะร้อน (ทำไมได้มุมนี้?
ก็มันไปนั่งยอง ๆ ข้างหน้าเขา ช่างกล้องท่านอื่นยืนหมด)


เกือบไม่ได้รูปท่านนี้มาแล้ว
(พอเห็นมุมไร้ช่างกล้องก็ชิงถ่ายมาทันที)


ราเซลลลลลล เจิดจรัสด้วยสีแดง เท่มาก
(ถ่ายง่ายมาก เพราะถ่ายตอนช่างกล้องคนอื่นไปหมดแล้ว)


แถมอีกรูป (งามเนอะ)


ไม่คิดว่าซูมจากระยะสามเมตรจะชัดได้ปานนี้


ปรับให้โอโม่น้อยสุดได้แค่นี้ (สลด)


หนีไปถ่ายในอีกมุมนึง โรซังถ่ายให้ครับ


คุณสาน้อยครับ (คอสเรื่องอะไรนะครับ?)


โรซังครับ จะถ่ายทั้งทีมแต่เห็นว่าอยู่ดาดฟ้ากัน (ไม่เคยขึ้น)


แบบว่าฟีลหล่อ โตโต้น่ารัก เจ้าของกล้องช่างมัน (?)
(ตอนรูปใหญ่จะเห็นว่าตาสองสีชัดมาก)


รั่วแล้ว (เซไปเซมาเพราะทรงตัวไม่ได้)


เดินกลับมาเห็นพอดี
เทียร์ "ดูสิคะ น่ารักใช่ไหมคะ" (ยิ้มหวาน)
อิออน "การ์เดี้ยนผมหนีไปตีเทนนิสกันหมด ทหารก็เป็นแบบนี้หรือนี่"
(อานิสและอาริเอ็ตต้าและดิสท์คอสพริ้นซ์ออฟเทนนิสกัน)


จริง ๆ มันเบลอล่ะท่าน (ปรับได้แค่นี้)

ไปต่อกันอีกเอ็นทรี่ครับ (แค่นี้ก็จะโดนผู้เยี่ยมชมบล็อคกระทืบตายแล้ว)
หน้าต่อไปครับ
次のページです