อัพช้าเป็นสัปดาห์เลย (รับผิดแต่โดยดี) ตอนแรกกะจะอัพรูปน้อย แต่พอดีว่าลูคคุงช่วยท่านพีปรับรูปออกมาได้สว่างไสวมาก มันจึงโหลดโหดแน่ (เพราะในงานเยอะอยู่ อีกทั้งหนักไปทางถ่ายคู่ด้วย จึงไม่ค่อยอยากตัดรูปออก) เรื่องลงทะเบียน? เครียดจนคนญี่ปุ่นห่วงแทนแล้ว (เหงื่อตก) เป็นคนโกหกไม่เก่ง เขาสังเกตได้จากวิธีพิมพ์แช็ท (เย่ เล่นบ่อยจนจำกันได้)

コス写真を更新します＾ｐ＾　一週間くらい消えたかもね　私；　学校はもう始まったからね；　まぁ　その話はほっといてくださいｖ　コス写真を見ましょうね　今回の写真はＯｄｅｎさんから手伝っていただきました　写真はこんに明るくなってどうも有難う御座いました！　では　2ページしますね！　全部９０枚ですｖ　後で日本語でサイトにしますｖ

โหลดโหด (แน่นอนล่ะบล็อคนี้)
ไม่มากไม่มายครับ "เก้าสิบรูป" เอง
(เจ้าของบล็อคโดนซัดกระเด็นไปนอกบล็อค)
หันทิ้งสามรอบแล้วนะ... (จากเกือบสองร้อยรูป)

รีพอร์ทอีกแล้ว เย่... (จะมีอะไรให้เขียนไหมนะ... แทบไม่ได้ทำอะไรเลยงานนี้) จะเริ่มอย่างไรดี (ผ่านมาหลายวัน สมองเริ่มละทิ้งข้อมูล...) เรียงลำดับเวลาไหม? อาจจะไม่ (เลอะเลือนแล้ว) เอาเป็นว่า

ตอนเช้าตื่นมากระทำการอาละวาดไปหนึ่งรอบ (ด้วยเหตุบางประการ) จากนั้นก็ไปถึงงานเกือบ....เก้าโมงครึ่งล่ะมั้ง? (แค่นี้ก็จำไม่ได้แล้ว) ไปถึงงานก็แปลกใจเพราะแอร์เปิดแล้ว (ปกติมาจะยังไม่เปิด...มาเช้าจัด) เดินไปเดินมาก็เจอไบรอัน (ไม่รุ้ใครไปก่อนกัน) จากนั้นก็เริ่มใส่ชิ้นโน้นเติมชิ้นนี้ (ไบรอันนะ) แล้วไบรอันกับทีมสกายฮอกค์ + ชมรมเชียร์ก็เปิดวงซัดกันไปซัดกันมาตรงนั้น (เสียงดาบยางกระแทกกันดังลั่น...)

ระหว่างนั้นคนเริ่มเยอะขึ้นบ้างแล้ว พี่โมะก็มา (จากนั้นก็เข้าไปจัดบูธ) ไม่นานจากนั้นพี่ลินก็มา (โดนดึงเสื้อพิสูจน์เล็กน้อยจากนั้นก็กอดกันกลม) กระทำการจ่ายค่าโดฯที่ค้างไว้ แล้วพี่ลินก็เข้าไปสมทบพี่โมะที่บูธในงาน จากนั้นไม่นานพี่สาก็มา ยังอยู่สภาพผมจริงทั้งคู่ ตอนนั้นเริ่มหนาวแล้วเลยเอาสูทตัวนอกมาใส่แล้วก็จูงมือกันเข้าไปในงาน กระทำการเดินวนรอบสองรอบพอเป็นพิธี แล้วก็ไปกระจุกกันอยู่ตรงหลังบูธพี่โมะ

ระหว่างนั้นผมมีเดินไปร่อนกับไบรอัน แล้วก็ไปหยุดจ้องเกมส์ “อนาโตมี่” อะไรบางอย่าง (ฮาก็ฮา น่ากลัวก็น่ากลัว ขอบคุณนะครับที่เป็นขาวดำ) กระสุนเยอะยังกับเกมส์โทโฮแหนะ (แต่อันนี้ก๊ากกว่า กระสุนโทโฮเหมือนดอกไม้ไฟ ส่วนอันนี้...ขึ้นอยู่กับว่าปล่อยมาจากไหนและบอสเป็นอะไร) ขำ ๆ ก็ด่านแรก บาทาเยอะแยะ (เสียวโดนเหยียบ) ตัวผู้เล่นก็กระจิ๋วเดียว มีด่านจมูก (กระสุนจากรูจมูกคิดได้ว่าเป็นอะไร...) แล้วก็หู (ก็จากรูหู) จากนั้นก็กลับบูธ

ระหว่างนั้นมีเกมส์ “แว่วเสียงอะไย” เพลงแรก เสียงคนตอบช่างคุ้นเคย... ไบรอันน่ะแหละ (หัวเราะ) มารู้ทีหลังว่า “อ๋อ เราจำได้เพราะมันอยู่ในไอพ็อตที่เกลอัดให้” แหงสิท่าน อีนี่มีทั้งอัลบั้มเลย (หัวเราะ) จากนั้นไม่นานพี่สาขอตัวไปรอเด้งข้างนอกที่ได้ข่าวว่า ออกไปปุ๊บก็เจอเลย

ร่อนแบบไร้วิกกันอยู่หน้างานพอเป็นพิธี ช่วงนั้นเจอเพื่อนสมัยม.ต้นด้วย ถ่ายรูปด้วยคนละรูป (พอดีเขากำลังจะกลับ) แล้วก็เริ่มทำ “เหวสลอน” (อบิสซาลอน) ขนาดย่อม ๆ หน้างาน ใส่วิก แต่งตัวกันเสร็จก็ร่อนในงานอีกครั้ง ร่อนไปร่อนมาก็ไปหยุดที่เกมส์ ๆ เดิม (หัวเราะ) แต่คราวนี้ที่หลอนคือ ด่านที่บอสเป็นปากกับมือ (ที่ตายุบยับ) ... หลอนมากกกก แบบว่า กระสุนกระจาย แผ่นดินทลาย (มันจะทลายไปเรื่อย ๆ น่ะแหละ คนนี้ได้แต่มอง..ไม่กล้าเล่น (เป็นคนห่วยเกมส์คอมฯทุกประเภท...) ที่น่าขำคือ พอดูเกมส์นั้นเสร็จก็ออกไปกินข้าวกัน (หัวเราะ กินลงด้วยเนอะ)

ออกมาก๊งแซนวิช + ไส้กรอกไก่ + ชามะขาม + ชีสเค้ก + ช็อคโกแล็ท + องุ่นดำ + กาแฟร้อน (เฉพาะที่ผมขนมา) อยู่หน้างานอย่างครึ้นเครง ไบรอันยังคงโซ้ยองุ่นเหมือนเดิม ล้งเล้ง ๆ กันอยู่สักพักก็ร่อนต่อ เดินในงานวนเป็นพิธี แล้วพอใกล้ ๆ งานจะเลิกก็ออกมาก๊งกันอีกรอบ (ไม่เลิก) แล้วก็อีก การรั่วหลังงานเป็นอะไรที่แสตนดาร์ทมาก (โดยเฉพาะเจ้าของบล็อค) ได้อ็อพชั่นกุญแจมือ และแขกรับเชิญสุดพิเศษ “คุณสาน้อย” (ชอบมากกกก) มาเลยท่าน มาร่วมด้วยช่วยกันรั่ว (หัวเราะร่า)

แบบว่า ท่านใส่วิกท่านพีขึ้นมากกกกกกกก (เอ๊ะ?) ได้ข่าวว่าผมเคะเป็นนนนนนนนน (เฮ้ย ๆ พอ ๆ ....) สนุกมากมายจนลืมของไว้ที่พี่สาตรึม... (กลับก่อนเพราะท่านฟาเธอร์มารับแล้ว) ลืมข้าวปั้นติดโบว์และผองเพื่อนไว้ทั้งแก๊งเลย (มีถุงมือด้วย) ส่วนไบรอัน...เห็นว่าลืมกองขนมยักษ์ไว้ (ลืมหรือเปล่า? หรือตั้งใจยกให้หมดนั่น?)

เอาล่ะ พอแล้ว...เยอะ... (ไหนว่าจำอะไรไม่ค่อยได้ไง) ต่อไปก็รูปนะครับ ฝากเด้งปรับด้วยเช่นกันเพราะผมยอมแพ้ไปแล้ว (สลบ + สลด) รูปที่สว่าง ๆ ทั้งหมด เด้งปรับให้นะครับ ส่วนที่ออกทมึน ๆ น่ะของผม (ปรับไม่รอด) ช่วงแรกจะยังไม่ใส่วิกกันนะครับ มันร้อน... (ตัวน่ะหนาว แต่ใส่วิกแล้วร้อน)

กำลังลงรูปนะครับ พอดีเน็ตดีมาก ต้องลงรูป รูปละสองหน... (ไม่งั้นมันไม่ขึ้น)

จริง ๆ จะบอกว่าแอบถ่าย


เจอรุ่นพี่อีกแล้ว เลยขอเซอร์วิส


นางแบบและผ้าพันคอน่ารักมากเลยครับ (ยิ้ม)
ได้ข่าวว่าไม่ค่อยสบาย รักษาสุขภาพด้วยนะครับ


ต้องบอกว่าเดินตามมาสักพักแล้วกว่าจะได้ถ่าย
เดินกันเร็วมากเลย (หัวเราะ)

ก็นะ ไปค่อนข้างสายอยู่ (ตรงไหน?) ว่าแล้วก็ก๊งข้าวกันรอบแรก


ไบรอันและองุ่น (อีกครั้ง)


ว่าแล้วก็ตัดเค้กแต่งงาน เอ๊ย ไม่ใช่ (ดาบหล่อรำไรลอยเฉียดหัวไป)


โอ ไม่เจอกันนาน อย่างนี้ต้องเซอร์วิส (หัวเราะ)


ใครจะไปคิดว่าจะได้เจอเพื่อนสมัยม.ต้น ว่าแล้วก็เซอร์วิส


เสียงแว่วถาม "ทำไมไม่เห็นเปิดแฟลช"
คำตอบ "ขนาดปรับแล้วยังหลอนได้ขนาดนี้เลย" (โอโม่นี่นา)


ขอจิ๊ก (อุ้ม) ไปด้วยได้ไหม (หัวเราะ)


ใครซูมเห็นป้าย อ่านดี ๆ นะครับ (วิ่งหนีไป)


ขอบคุณที่ช่วยปรับรูปนะครับ (แบ๊ว)


ว่าแล้วก็มาถ่ายรูปคู่


ในที่สุด แฝดที่ห่างเหินกันไปนาน (มาก) ก็โคจรมาเจอกันอีกครั้ง


ขอลงนะรูปนี้ ชอบง่ะ (ผมจะโดนอะไรเขวี้ยงหัวไหมเนี่ย)


ว่าแล้วก็ถ่ายคู่แอชคุงบ้าง (ยิ้ม)


บอกแล้วว่าให้ตายก็ใส่วิกแดงไม่ขึ้น... (อายนะ แต่จะลงบล็อค)


แอช "ทำไมฉันต้องมาแต่งตัวให้ไอ้เรพลิก้าด้วย"
ลูค "แล้วใครอยากเร่งให้เร็ว ๆ ล่ะ"
(ท่านพีถ่ายเอง)


ยังไม่เลิกกับเหวสลอน (อบิสซาลอน)
ข้าวปั้นติดโบว์ (พัดลมเล็ก) ช่วยท่านได้


ว่าด้วยรูปของอิออนและเทียร์ภาคฮาโลวีน (หรือไม่จริง?)
ขอบคุณเด้งนะครับที่ทำให้มันสว่างได้


กร๊าซซซซ ท่านพีแอบเคะแตก (วิ่งหนีไป)


เย่ เอาความเสะกลับมาแล้ว (อะไรของมันเนี่ยคุณเจ้าของบล็อค)

เข้าสู่โซนนักคอสท่านอื่นเป็นการคั่น (เดี๋ยวจะเอียนหน้าผมเสียก่อน)


ปีกสง่างามมากเลยครับ (แต่เดินลำบากอยู่)


ออกไปเจอพอดี ขอสักช็อทนะครับ


ว่าแล้วก็ขออีกสักช็อทนะครับ (ยิ้ม)


กลับมาที่ปีกอันสง่างามอีกครั้ง (ไฟส่องพอดี)

กลับสู่โลกเหลือง ๆ ส้ม ๆ อีกครั้ง (หัวเราะ)
ก็ในงานน่ะแหละครับ


ทีงี้ล่ะโอโม่บรรเจิดเชียวนะโอมี่...


จริง ๆ อันนี้มีแบบซูมใกล้ แต่เบลอระยิบระยับเลย


มุมนี้ปรับออกมาฟ้าแฮะ แต่เท่อ่ะ (ยิ้มหวาน)
(จริง ๆ มันเหลือแต่แสงมันพร่าเลยขออนุญาตปรับซ้ำ)


ถ่ายเดี่ยว (ทำไมมันแอบเคะ...)


ว่าด้วยเซอร์วิสอีกครั้ง นาน ๆ หัวแดงจะมาพร้อมกันสองคน (หัวเราะ)

ว่าแล้วก็มาคั่นอีกยกนะครับ (หัวเราะ) เริ่มไหลไปหน้างานอีกครั้ง


พี่โฮะแต่งผีญี่ปุ่นครับ


เดวิลเมย์ครายครับ


เขาจำผมได้ด้วยแหละ (ยิ้มหวาน)
ว่าแล้วก็ขอถ่ายคู่ด้วย (สูงจัง)


อิออนกับเทียร์จะกลับแล้ว ขอถ่ายด้วยอีกรอบ (หัวเราะ)


เอิ่ม...บุรุษ (มัมมี่) ใน... กระเป๋าเดินทาง (เข้าไปได้ด้วย)

ว่าแล้วก็กลับมาทีมตัวเองอีกครั้ง ออกไปตรงระเบียงกันครับ


เราไปถ่ายรูปตรงระเบียงกันเถอะ (โดนดาบแอชเขวี้ยงใส่อีกครั้ง)


โลกนี้มีเพียงสองเรา (กับคนถือกล้อง)


ลูคคุงน่ารัก (แสงดีที่สุด)


แอชที่เท่ไม่สร่าง (แสงดีรองลงมา)


ย้อนแสงเต็ม ๆ (หัวเราะ)


ต้องนี่ครับ ความคู่กันของสองเรา (รูปแรก)


ดูสิครับ สองเราจริง ๆ แบ็คกราวน์สีเดียวกันเลย (หัวเราะ)


อันนี้ปรับให้เข้ากันได้หรอกนะ แต่เสื้อจะดำเสมอกันหมด (ไร้แสงเงา)
ว่าแต่...แขนตัวเองมัน...ก้างเสียฉิบ (สลด)


ทำไมถึงถ่ายกันอยู่แค่นี้? ก็มีกันอยู่เท่านี้ (ดูเงาสะท้อนดี ๆ)


รูปสุดท้ายของเอ็นทรี่นี้ ก่อนกลับเข้างาน

ไปต่อยกที่สองกันเลย คลิ๊ก 
次のページへ　ＧＯ！